Ukarimu ni jambo jema kabisa, si kweli? Wakati mtu anakuwa mkarimu kwetu – kwa kutoa muda wake, kutumia kipawa chake kusaidia, au kushiriki mali yake – tunajisikia kuthaminiwa na kubarikiwa. Lakini kwa kweli, wengi huwa na mtazamo wa kudhibiti mali zao kwa ajili ya wao binafsi.

Siku hizi nimekumbushwa ukweli huu niliposikia hadithi za baadhi ya matajiri wakikosea ukarimu. Walisema hivi: “Nimejitahidi sana kufanya kazi, mali ni yangu, kwa nini ningeitumia kusaidia wengine?”

Lakini tumsikilize Mungu:

Warumi 12:13 – Kwa mahitaji ya watakatifu, mkifuata ukarimu; katika kukaribisha wageni mkijitahidi.

Katika karne ya kwanza, mstari huu ulikuwa na maana kubwa – kimwili na kiroho – kwa Wakristo walioteswa, maskini walioudhiwa na kutawanyika. Katika lugha ya Kigiriki ya asili, maneno “kufuata ukarimu” yanahusisha kushirikisha au kuchangia, na “watakatifu” linahusu waamini wenzetu walioteswa, walio na njaa, waliokuwa wafungwa au wakimbizi.

Ukarimu hauko tu kwa kutoa sarafu za ziada, hapana. Ni kujitolea kushirikiana na wengine katika mahitaji yao. Ni wito wa ukarimu wa kupindukia, si wa kawaida. Mungu kamwe si bahili, na mstari huu unatuhimiza kutenda kama familia, tukishirikiana katika uzima tunaoshiriki katika Kristo.

Ninafahamu hili ni changamoto, lakini Mungu anataka tuwe na ukarimu wa kweli na wa kupindukia.

Hili ndilo Neno la Mungu safi na lenye afya kwa ajili yako leo.